قابل تأويل نباشد يا وجود ندارد يا بسيار نادر و شاذ است يا از جعالين و كذّابين نقل شده است و يا از غلات است كه نمىتوان اينان را به شيعه نسبت داد و حتى خود شيعه هم روايات اين دسته‌ها را رد مىكند و قابل قبول نمىداند . مقايسه‌اى ميان روايات شيعه و اهل سنت كثرت روايات اهل سنت در باب تحريف كه « محدث نورى » شيعى را فريفت همچنان كه ديگران را فريفته است ، قابل مقايسه با روايات شيعه در اين باب نيست به دلايل زير : اوّلا : « از جهت دلالت » - معظم روايات شيعه در اين باب يا تفسيرند يا تأويل و يا ظهور در عدم تحريف دارند يا آن كه ناظر به مسئله ديگرى مىباشند بخلاف روايات اهل سنت كه بخش عمدهء آنها صراحت در تحريف دارند و قابل تأويل و حمل نمىباشند . ثانيا : « از جهت كميت » - روايات اهل سنّت چند برابر روايات شيعه در اين باب است . ثالثا : « از جهت سند » - روايات اهل سنت در اين باب با سندهاى معتبر نقل شده‌اند و اصحاب صحاح آنها را در كتب صحاح خود وارد كرده‌اند بخصوص صحيح بخارى ، مسلم ، مسند احمد ، الموطأ و كتب ديگر . و روشن است كه اهل سنت حكم به صحت تمام روايات اين كتب بخصوص صحاح و بالأخص ترمذى و ابى داود مىكنند . به اضافهء آنچه كه در سنن دارمى و مستدرك حاكم و سنن ابن ماجه نقل شده است كه جاى هيچ نوع شك و شبهه‌اى در صحت اين روايات با توجه به شرط نقل از شيخين يا ديگر شرايط صحت حديث نزد آنها نيست . اما در مورد « شيعه » مطلب چنين نيست و آنها هر چه در كتاب « الكافى » جمع شده باشد صحيح نمىدانند چه برسد به ديگر كتب اربعه يا غير آنها . البته شيعه انتساب اين كتب به مؤلفين را ثابت مىداند و احتمال صحت اكثر روايات در اين كتب را مىدهد و احاديث صحيح اين كتب را بيشتر از احاديث كتب ديگر مىداند . اما در عين حال در سند و متن حديث مناقشه كرده ، پس از عرض حديث بر كتاب خداوند متعال آنچه را كه موافق كتاب باشد اخذ و مخالف كتاب را به ديوار مىكوبند . همين برخورد را با روايات مخالف سنت قطعيه ضرورت عقل و بديهى مىدانند .